Η ιστορία της μικρούλας Αφροδίτης με τη σπάνια πάθηση που… όλα τα μπορεί!

Της Γεωργίας Μιχαήλ

Η επιμονή και η θέληση είναι αυτά που την κράτησαν στη ζωή. Όταν γεννήθηκε το μέγεθος της δεν ξεπερνούσε αυτό της μίας παλάμης. Ζύγισε μόλις 500 γραμμάρια και οι πιθανότητες ζωής που της έδιναν οι γιατροί ήταν μηδαμινές. Σήμερα η Αφροδίτη είναι 10 χρόνων και έχει διαψεύσει τους πάντες! Όχι όμως και τους γονείς της.

Όταν άκουσα για την ιστορία της Αφροδίτης ήθελα διακαώς να τη γνωρίσω γιατί μέσα από τις λέξεις των άλλων την θαύμασα. Σχεδόν έναν χρόνο μετά είχε φθάσει η ημέρα.

Στο κατώφλι με περίμενε η μητέρα της, η κυρία Κλεία Πετρίδου, ενώ η Αφροδίτη, που καθόταν στον υπολογιστή της, στη θέα μου σηκώθηκε να με καλωσορίσει. Χωρίς να χάσουμε χρόνο η Αφροδίτη θέλησε να με ξεναγήσει στον… «κόσμο» της.

Μου έδειξε ένα τραπεζάκι το οποίο ουσιαστικά ήταν κρυμμένο κάτω από δεκάδες βιβλία που άνηκαν στην ίδια, ένα μπαούλο πλημμυρισμένο με τα dvds της, το σπιτάκι της στο οποίο απομονώνεται όταν αποφασίσει να εγκαταλείψει το διαδικτυακό της ταξίδι και το δωμάτιο της στο οποίο ξεκουράζεται τα βράδια.

14 Σεπτέμβρη 2006, η ημέρα που ο αγώνας ξεκινούσε. Η κυρία Κλεία ήταν μόλις έξι μηνών έγκυος αλλά εκείνη την ημέρα δεν ένιωθε και ιδιαίτερα καλά. Επισκέφθηκε το νοσοκομείο και εκεί της χορήγησαν ένεση για τους πνεύμονες του εμβρύου σε περίπτωση που χρειαζόταν να γίνει πρόωρος τοκετός. Στον πρωινό έλεγχο η γιατρός διαπίστωσε ότι το έμβρυο είχε πάρει τη θέση του. Η διαδικασία ξεκίνησε ωστόσο υπήρξε επιπλοκή. Κινδύνευε να χαθεί η ζωή της μητέρας ενώ ήδη είχαν ενημερώσει τον σύζυγό της ότι είναι μηδαμινές οι ελπίδες για το έμβρυο.

Τελικά τα κατάφεραν και οι δύο ωστόσο τα χαμόγελα ήταν παγωμένα. Το νεογνό μπήκε στο ασθενοφόρο μαζί με τις νοσοκόμες για να μεταφερθεί στο Μακάριο. Κανείς δεν πίστευε ότι θα άντεχε γι’ αυτό και οι νοσοκόμες την αεροβάφτισαν δίδοντας της το όνομα Σταυρούλα.

Φθάνοντας στο νοσοκομείο μάλλον είχε βάλει στόχο να διαψεύσει όλους τους γιατρούς. Δύο εβδομάδες μετά κατάφερε να έχει στο πλευρό της τη μαμά της. «Όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το μωρό μου λιποθύμησα», θυμάται η κυρία Κλεία.

Τα νέα όμως δεν ήταν καθόλου θετικά.

«Αν το παιδί σας επιζήσει θα είναι τυφλό, δε θα περπατήσει και δε θα μιλήσει», τα λόγια που άκουγαν συνεχώς οι γονείς της μικρής Αφροδίτης, η οποία την 1η Οκτωβρίου ξανά βαφτίστηκε κανονικά, αυτή τη φορά στο νοσοκομείο.

Από τις πρώτες ημέρες της ζωής της ήρθε αντιμέτωπη με σωρεία προβλημάτων ενώ για τέσσερις μήνες το σπίτι της ήταν η θερμοκοιτίδα. «Ήταν ένα μωράκι στο μέγεθος παλάμης, γεμάτο με σύρματα και τυλιγμένο με γάζες», μία εικόνα που δε θα φύγει ποτέ από το μυαλό της μητέρας της.

Παρόλα αυτά καταλάβαινε. Απόδειξη; Όταν οι παλμοί της καρδούλας της ανέβαιναν τότε η κυρία Κλεία καθόταν στο πλάι και της τραγουδούσε δύο συγκεκριμένα τραγουδάκια και οι παλμοί έπεφταν. «Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι και της τραγουδούσα αυτά τα τραγούδια έκλαιγε επίμονα και δεν ήξερα τον λόγο, όταν μίλησε μου είπε ότι δεν ήθελε να τα ακούει. Μάλλον μέσα της τα σύνδεσε και ας μη μας το έχει εξηγήσει ποτέ».

Οι ημέρες περνούσαν και κανένα σημάδι ελπίδας. Μετά από μία μεταμεσονύχτια επίσκεψη ενός εκ των οφθαλμιάτρων του νοσοκομείου χτύπησε το τηλέφωνο ότι ο γιατρός ήθελε τη γραπτή συγκατάθεση τους για να γίνει άμεση επέμβαση ώστε η μικρή να μη μείνει τυφλή.

Η εγχείρηση στέφθηκε με επιτυχία. Η χαρά όμως πήρε παράταση καθώς προέκυψε επιπλέον πρόβλημα, το νεογνό έπρεπε και πάλι να μπει στο χειρουργείο γιατί είχαν εμφανιστεί κοίλες. Στο μεταξύ λόγω του υπερβολικού οξυγόνου δημιουργήθηκε επιπλέον πρόβλημα καθώς έσπασε η ύνιδα, το μέρος όπου καταλήγει το ρινικό οστό.

Παρόλα τα προβλήματα οι γονείς της πίστευαν και προετοιμάζονταν για να την υποδεχτούν στο σπίτι.

«Περίμενα την ημέρα που θα την έπαιρνα στο σπίτι και έπρεπε να προετοιμαστώ κατάλληλα. Το Τμήμα νεογνών είχε κάνει καταπληκτική δουλειά και το παιδί μου κρατήθηκε στη ζωή. Ωστόσο άκουσα και από αυτούς και την ωμή αλήθεια. Όταν κάποια στιγμή ρώτησα έναν από τους γιατρούς εάν έπρεπε να πάρω κάποια μηχανήματα στο σπίτι και τότε πήραν την πιο ‘σκληρή’ απάντηση που δε θα ξεχάσω ποτέ. Μου είπε ‘καλά, δεν αντιλαμβάνεσαι ότι δε ξέρεις αν θα ζήσει καν και εσένα η έγνοια σου είναι οι πνεύμονες της’. Ο άντρας μου άρχισε να κλαίει, εγώ πάλι στάθηκα μπροστά του και του είπα ‘Συγνώμη αλλά δεν είσαι Θεός για να ξέρεις, εγώ είμαι μάμα και νιώθω ότι το μωρό μου θα είναι καλά’ και πήρα τον άντρα μου και φύγαμε. Οι γιατροί έλεγαν το σωστό, αυτό που έβλεπαν».

17 Ιανουαρίου 2007, επιτέλους όλη η οικογένεια επιστρέφει στο σπίτι όπου τους περιμένει η μεγάλη αδερφή της Αφροδίτης, η Σοφία. Τότε ήταν που ξεκινούσε ο μεγάλος αγώνας. Σε κάθε άγγιγμα η μικρή αντιδρούσε, σπάραζε στο κλάμα, δεν μπορούσε ούτε καν να ξαπλώσει για να κοιμηθεί.

«Για τρία ή τέσσερα χρόνια κοιμόμουνα μία ώρα την ημέρα. Όλοι μου έλεγαν ότι θα προκαλούσα προβλήματα στην υγεία μου αλλά τι να έκανα το παιδί μου με χρειαζόταν. Δεν κοιμόταν και έτσι την κρατούσα για ώρες. Κοιμόταν, καμία φορά, μόνο όταν καθόμασταν. Έπρεπε να ανακαλύψω τι είχε».

Χωρίς τη βοήθεια των γιατρών η κυρία Κλεία ανακάλυψε ότι η Αφροδίτη έπασχε από «διαταραχή αισθητηριακής ολοκλήρωσης», δηλαδή οι αισθήσεις της ήταν συγχυσμένες, για παράδειγμα με το απαλό άγγιγμα πονούσε ενώ όταν την άρπαζες με δύναμη δεν ένιωθε πόνο. Μελέτησε και βρήκε τις μεθόδους να το ξεπεράσει.

«Αρχικά της έδωσα γιαούρτι και την άφηνα. ‘Πνιγόταν’ στο γιαούρτι. Μετά αλεύρι, μπογιές. Την έπαιρνα στη θάλασσα και την άφηναν στην άμμο. Έτσι σιγά – σιγά άρχισε να τα ανέχεται και να αποδέχεται την κάθε αίσθηση», μας εξήγησε η κυρία Κλεία.

Έδιναν μάχη για να καταφέρουν να κάνουν την Αφροδίτη σαν όλα τα άλλα τα μωρά. Το πρόγραμμα περιλάμβανε φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, υδροθεραπεία. Η μικρή αντιδρούσε στη φυσιοθεραπεία και έτσι η μαμά της εκπαιδευόταν από την ειδικό και έκανε η ίδια τις απαραίτητες ασκήσεις στην κόρη της.

Η επιμονή τους όμως ανταμείφθηκε. Σε ηλικία ενός χρόνου ήταν σε θέση να ξεχωρίζει τα χρώματα, στα δύο της είπε τις πρώτες της λέξεις «λάμπα» και «λουλούδι» ενώ σε ηλικία τριών χρονών περπάτησε.

Όταν ήταν δύο χρόνων επέστρεψε και πάλι στο Μακάριο νοσοκομείο για μία τελευταία επίσκεψη στη νευρολόγο που την εξέτασε όταν γεννήθηκε. Όταν η γιατρός είδε την πρόοδος της τότε έκλαψε και απλά είπε στη μητέρα της μικρής «ότι κι αν κάνεις, συνέχισε να το κάνεις γιατί αποδίδει».

Δύο χρόνια μετά η Αφροδίτη πήγε στο νηπιαγωγείο με αρχικό στόχο να μπορέσει να συνυπάρξει με τα υπόλοιπα παιδιά. Κάτι που έγινε. Οι δασκάλες της, όπως μας είπε η κυρία Κλεία, «ήταν ενθουσιασμένες με την εξυπνάδα της. Τα διαλλείματα καθόταν με τις καθαρίστριες και τους έλεγε συνταγές για να φτιάξουν κέικ. Ήξερε πολλά. Διάβαζε πριν ακόμη μάθει να διαβάζει. Μάλιστα όταν έμαθε να διαβάζει μου έλεγε πράγματα που ούτε καν ένας ενήλικας δε γνωρίζει».

Πλέον η Αφροδίτη είναι μία εξαιρετική μαθήτρια, φοιτά κανονικά στο δημοτικό σχολείο, είναι αφοσιωμένη στα μαθήματα της και δεν ασχολείται με τους γύρω της εν ώρα διδασκαλίας.

Όταν η ιστορία τελείωσε, έμεινα απορημένη και απλά ρώτησα «Πως γίνεται;» για να πάρω την εξής απάντηση:

«Ήμουν πολύ απαιτητική μαζί της, της έλεγα ‘Είσαι η Αφροδίτη και όλα τα μπορείς’, γιατί το πίστευα και το πιστεύω. Έσπρωξα την Αφροδίτη μέχρι εδώ, τώρα η Αφροδίτη θα χαράξει τη δικιά της την πορεία. Ο μόνος λόγος για να επέμβω είναι μόνο αν την κοροϊδέψουν, εκεί είμαι αμείλικτη». 

No more articles

Καλωσήλθατε στον ψηφιακό κόσμο της MC Digital Media Ltd.

200.000 αναγνώστες εμπιστεύονται καθημερινά το μεγαλύτερο και πιο δυναμικό διαδικτυακό όμιλο στην Κύπρο.

Με ένα δίκτυο από 30 ιστοσελίδες και θεματολογία που προσαρμόζεται σε εσάς ξεχωριστά και τα ενδιαφέροντα σας, έχετε δίπλα σας την πιο ολοκληρωμένη διαδικτυακή εμπειρία ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.